Limfocyty

Przeciwciała

admin 30 listopada 2013 Aktualności Brak komentarzy


Przeciwciała zwane również immunoglobulinami są rodzajem białek, które są wydzielane poprzez komórki plazmatyczne (pobudzony limfocyt B) następuje to w toku odpowiedzi odpornościowej (typ humoralny). Ich cechą charakterystyczną jest zdolność do rozpoznawania antygenów.
Będąc częścią układu odpornościowego zarówno u ludzi jak u innych kręgowców odgrywają one ważną rolę mającą na celu obronę organizmu. Chronią przed bakteriami, pasożytami zewnątrzkomórkowymi jak i wirusami a także grzybami pasożytami oraz bakteriami wewnątrzkomórkowymi ale już w mniejszym stopniu.

Zastosowanie przeciwciał w medycynie

Powszechną formą w diagnostyce medycznej jest wykrycie konkretnych przeciwciał. Od tego typu metody zależy między innymi serologia. Przykładem takim mogą być oznaczenia biochemiczne (służą do łatwiejszego postawienia diagnozy) poprzez określenie miana przeciwciał pochodzących z krwi, które skierowane są na wirus Epsteina-Barr albo boreliozę. Brak tego typu przeciwciał znaczy, że badany nie był zakażony lub zakażenie nastąpiło dawno temu i nie ma limfocytów B, które produkują specyficzne przeciwciała. W występujących chorobach autoimmunologicznych w krwi wykrywalne są autoprzeciwciała, związane z epitopami własnego ciała.
W przesiewowych badaniach, które związane są z transfuzją krwi i badaniach prenatalnych wykonywanych u kobiet będących w ciąży wykonuje się test Coombsa. Poziomy klas immunoglobulin są pomocne przy określeniu przyczyn powodujących uszkodzenie wątroby u sytuacji, kiedy rozpoznanie nie jest pewne. Podniesiony poziom IgA może wykazywać marskość alkoholową, wyższy poziom IgM ,że występuje pierwotna marskość żółciowa lub wirusowe zapalenie wątroby, podniesiony poziom IgG świadczyć może również o zapaleniu wątroby wywołane wirusem lub marskości.

Przeciwciała w terapii prenatalnej

W leczeniu matki zarówno przed jak i po porodzie terapia przeciwciałami ma na celu zniszczenie antygenów Rh, które przedostają się tam bezpośrednio od płodu. Dzieje się to jeszcze przed tym zanim limfocyty B u matki zapamiętają antygen Rh i wytworzą komórki pamięci. To właśnie dzięki temu w układzie odpornościowym matki nie dojdzie do reakcji prowadzącej do produkcji przeciwciał anty-Rh atakujących antygeny D dziecka. Tego typu leczenie zapobiega występowaniu hemolitycznej choroby u noworodka, lecz niestety nie leczy ich przyczyny czyli niezgodności układów matki oraz płodu.

Zastosowanie przeciwciał w badaniach naukowych

Specyficzne przeciwciała otrzymuje się przez wstrzykiwanie antygenów myszom, szczurom i królikom (uzyskuje się od nich niewielką ilość przeciwciał) a także owcom, koniom i kozom. Od nich pozyskać można większą ilość przeciwciał. Krew, która zostaje wyizolowana od tych ssaków posiada niejednakowe przeciwciała (poliklonalne), wiążą się one z takim samym antygenem znajdującym się w surowicy krwi. W celu uzyskania poliklonalnych przeciwciał wstrzykuje się antygen również kurom by uzyskać je w żółtku.

Uzyskanie przeciwciał specyficznych dla epitopu antygenu, otrzymuje się poprzez izolację produkujących przeciwciała limfocytów od zwierząt łącząc z komórkami rakowymi. Powstające w ten sposób hybrydy produkują w hodowli przeciwciała. Wyprodukowane przeciwciała zarówno mono- jak i poliklonalne oczyszcza się zwykle za pomocą białka A/G.

Oczyszczone przeciwciała wykorzystuje się najczęściej do odnajdywania i identyfikacji wewnątrz- oraz zewnątrzkomórkowych białek. Używa się ich także w cytometrii przepływowej, gdzie za ich pomocą różnicowane są typy komórek. Używa się ich również w immunoprecypitacji aby rozdzielać białka.

Podziel się z innymi !!!

Wstaw komentarz